அன்னியனாகவாவது உன்னுள்

அறையினுள் நடந்த நம்கால் தடங்கள்
இன்னும் அழியவில்லை
உன் கடைசி முத்தம் இன்னும் காயவில்லை
உன் கடைசி அரவணைப்பு இன்னும் அகலவில்லை
உன் ஓரபார்வை தந்தபிரியா விடை சமிக்ஞை
இன்னும் நெஞ்சை விட்டு அகலவில்லை
இதெல்லாம் அகலவில்லை
ஆனால் அதற்குள் நீமட்டும் அகன்றதென்ன

உன் சந்தோஷதிற்க்காக விலகிப்போக எண்ணிய என்னக்கு
உன் நினைவுகளில் இருந்து விலக முடியவில்லை
உன்னை சந்திப்பேன் என்ற நினைவில்
அன்பை தேடிவந்த கால்கள் பெருமூச்செறிந்து நின்றன

நீ என்னை அந்நியபடுத்திய போது
உன்னை மறக்க முயன்றேன்
உன்னை மறப்பதாக எண்ணி மீண்டும் மீண்டும் உன் நினைவுகளில்
மூழ்கி போய் மூச்சடைத்து நெஞ்சு முட்டியது

உன் கடைசிவரை நான் வருவேன் என்று சொன்னவள்
கடைதெருவில் வீசிவிட்டு சென்றாய்

அன்பு அழிவதில்லை என்று நினைத்து இருந்தேன்
ஆனால் நீ அதை உன்னில் அழித்து விட்டாய் என்று
எண்ணியபோது அது என்னில் இருந்து என்ன பயன்

உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை
உன் உள்ளம் விரும்பும் உண்மையை உன்னிடம் விட்டுவிட்டு
வலியை மட்டும் என்னுடன் எடுத்து செல்கிறேன்

எனக்கு மட்டும் நீ என்று நினைத்து இருந்தேன்
ஆனால் என்னை மட்டும் நீ தடை செய்தாய்

ஒவ்வரு முறையும் உன் கவிதைகளை
வேறு யாரரோ படித்து கிழித்து போட்ட
துகள்களில் இருந்து துன்பத்தோடு வாசித்தேன்

நாம் அன்பாய் கழித்த காலங்களில் இன்று
நான் மட்டும் தனியே நிற்கிறேன்

அன்பு கொண்டு நான் செய்த தவறுகள்
அதற்காக நீ திட்டிய தீ காயங்கள்

உன் நினைவுகளில் நான் இல்லை என்ற போதும்
வாழ்கையை வாழ்ந்து தான் தீர்க்க வேண்டும்
என்றாவது உன்னை சந்திப்பேன் என்று
அன்பு கொண்டு இல்லாவிட்டாலும்
அன்னியனாகவாவது உன்னுள்
நான் இருப்பேன் என்ற நம்பிக்கையில்