எங்கிருக்கிறாய் என் அன்பே ..

வாடை காற்றில் குளிராக நிற்கிறாயோ 

மேகத்தினுள் மழையாக இருக்கிறாயோ 

என் அகத்தினுள் அரூபமாக  நிற்கிறாயோ 

என் அகந்தையை அகற்றும் கனிவாக இருக்கிறாயோ 

அர்த்த ராத்திரியில் தூக்கமாக நிற்கிறாயோ 

தூக்கத்தில் கனவாக இருக்கிறாயோ 

அலைகடலின் ஆழமாக நிற்கிறாயோ 

கடல் அலையின் நுரைகளாக இருக்கிறாயோ 

உன்னை காண பூக்களாய் மலர்ந்து நிற்கிறேன் 

நீயோ பாலைவனத்தில் மழையாக இருக்கிறாய்  

நீ இருந்தும் இல்லாமல் நிற்கிறாய் 

நான் உன்னை தொலைத்தும் தொலையாமல் தேடிகொண்டு  இருக்கிறேன் 

நிழலாய் ஓர்மைகள்

புலர்ந்தும் புலராத காலை பொழுதில் 

உன்னை காண ஓடிவந்த காலங்கள் 

யாவும் மறக்க முடியாமல் கனவுகளில் 

விழிகளில் மட்டும்  ஓர்மையில்

இருள் சூழ்ந்த இரயில் வண்டி கூட 

உன்பகை கொண்டதால் புகை சூழ்ந்து

சிவப்பு விளக்கை எனக்காய் இட்டு 

பச்சை விளக்கோடு பாசமில்லாது போனதே

இடைவெளி இல்லாது ஒலித்த 

அலைபேசி கூட
அன்பே உன்அழைப்பு இல்லாமல்    

அலங்கோலமாகி போனதே 

உணர்வில்லா உறிஞ்சல்களுடன் 

சுவையான காபி கூட
உன் அருகாமை இல்லாது
சுவை இல்லாது போனதே 

நிறைவான வாதங்களுடன் 

அறை முழுவதும் நின்ற விவாதங்கள் யாவும் 

சிறையாகி போனதே எனி அது 

பிறையாகி வளர்வது என்னாளோ 

கடந்த கால நினைவுகள் எல்லாம் 

கல்லறையினுள் தூங்கினாலும் 

கலங்காது வந்து செல்வேன் 

காதல் என்னுள் தூங்காது இருக்கும் வரை 

தேடுகின்றேன் உன் நினைவுகளை

பனிபடர்ந்த காலை பொழுது
உறைகின்ற குளிர் காற்று
உறையாத உன் நினைவு
தேடினேன் உன்னை

தூரத்தில் ஓர் உருவம் 

மங்கலாய் தவிப்போடு
தவறவிட்ட உன்னைத்தேடி 

அருகில் சென்றேன்   

நீ தொலைத்த என்நினைவு
திசை தெரியாமல்

தேடுகின்றேன் உன்நினைவுகளை 
நாம்நின்ற இடங்கள் தனில் 

தனித்து புலம்புகிறேன்
அனாதையான என்
நினைவுகளுடன்

வாழ்கை சகரத்தில்
வழி துணையாய் வந்தவளே
கால சகரத்தில்
காணாமல் போனதேனோ
அறிவாயோ என்
நெஞ்சின் தவிப்பை

வருவேன் என்று
சொல்லி சென்றாயே
இறந்தகாலம் முடிந்து
எதிர்காலமும் வந்துவிட்டது
வசந்த காலம் மட்டும்
வரவே இல்லை நீ இல்லாமல்

இளமையின் சுவடுகள்
முதுமையாகி ஊன்று

கோலாகி போனாலும்
காலத்தை தொலைத்து
காலனுடன் சென்றாலும்
கவனமாக பிறப்பேன்
உன் அருகில் நீங்காத

 துணையாக  
 

முதுமையின் புலம்பல்

இளமை அகன்றுவிட  முதுமை அணைத்துக்கொள்ள
இயலாமையில் சோர்ந்துபோய் அசைபோடும் மனது

காலமதில் பயிர் செய்யாமல்  காத்திருந்த கன்னிதனையும்
கடைத்தெருவில் களைந்துவிட்டு  கவனமில்ல வாழ்வுதனை
கடமையாக வாழ்ந்தேனே

இளமைதனின் முறுக்கோடு இயலாதது ஏதுமில்லைஎன்று
அகங்காரம் அங்கமெல்லாம் ஆபரணமாய் சூடி கொண்டு 
ஆனந்தமாய் இருந்தேனே 

தனித்திருப்பது சுகம் என்றும்  இறைவன் அருள் வரம் என்றும் 
பந்த பாசங்கள் சிறை என்றும் துணை என்பது துன்பம் என்றும் 
காலமதை வீணே கழித்தேனே 
   
வாக்குகளும் வாதங்களும் வசந்தகால பருவத்திலே
வசந்தத்தை வலுவிழக்க செய்தனவே இன்று
வாதம் செய்ய கூட நீ இல்லாமல் வாய் மூடி கிடகின்றேனே

உடல் தளர்ந்து உறுதுணையும் இல்லாமல் 
உற்றாரும் பெற்றாறும் இல்லாமல் 
பலமெல்லாம் பலகீனமாய் மனமிடும் பணிஅதனை 
உடல்கூட உதாசீன படுத்தும் உரமில்லா உடல்கொண்டு 
உழலுகின்றேன் உள்ளினுள்ளே 

காலமதை தவறவிட்டு காலனுக்கு காத்திருக்கும் முதுமைதனில் 
கனவிலும் நனவிலும் கடந்துவிட்ட காலம்தனை வீழும் வரை வீழாது 
வேகும்வரை நினைதிருப்பேனே