உருவில்லாத கனவுகள்

காகிதம் எடுத்து கைகளால் கிறுக்கினேன்

கவிதைகள் எழுத வார்த்தைகள் தேடினேன்

எதை எழுதவென்று  தெரியாமல் நின்றேன்

உன்னோடு பேச வழியும் இல்லை

என்னோடு பேச உன் விழியும் இல்லை

உன் அருகில் இருக்கும் நேரத்தை தொலைத்தேன்

என் அருகில் இருக்கும் தூரத்தை அளந்தேன்

உன்னை பார்க்க தோன்றும் தவிப்பை நீ அறிய வில்லை 

அந்த ஆசையை தவிர்க்க என்னாலும் இயலவில்லை  

நீ என் கவிதைகளை வாசிக்கிராயோ தெரியவில்லை

ஆனால் என் கவிதைகளால் வாசிக்கபடுகிறாய்

எங்கோ இருக்கும் உன் இதயம் தினம் தினம்

என் கனவுகளுக்கு இதமான ஒத்தடம்

இரவினில் கூட உன் நினைவுகளில் கனவுகள்

காலையில் கண்விழிக்கும் முன் கனவுடன் கலைந்தும் போகிறாய்

தொலைத்துவிட்டாய் உன்னுள் தேடவிட்டாய் என்னுள்

கவிதை என்று நினைத்து கிறுக்கல்களாகி முடிந்து

உருவிலாது போனது என் கனவுகளை போல

தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே

உன்  நினைவுகளை நிகழ்வுகளோடு

என் நெஞ்சினில் பதிவு செய்தபோது

உன் அழைப்பையும்

என் அலைபேசியில் பதிவு செய்தேனடி

வெயில் காலம் வந்தது

வெம்மையின் தாக்கத்தில் பூமியும்

வெறுமையின் தாக்கத்தில் என் மனதும் 

பெண்ணே உன் அழைப்பு இல்லாமல் 

கார்காலம் வந்தது 

கடும் குளிர் சூழ்ந்தது 

காத்திருக்க தொடங்கியது மனது 

காரிகையே உன் அழைப்பு இல்லாமல்   

கால சக்கரம் சுழன்றது 

கவலைகளும் சூழ்ந்து நின்றது 

இனி ஒரு அழைப்பு 

இல்லை என்றபோது  

சிணுங்கியது என் அலைபேசி

சிதறுண்ட மனதின் சிறிய கனவு என்று

சீண்டாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்

சிறிதே உற்றுபார்த்த போது 

வெயில் காலத்தின் வெம்மையும் 

குளிர் காலத்தின் குளுமையும் 

ஒருங்கே மனதில் உணர்வாய் 

காரணம் அழைப்பில் நீ ........

இரயில் பயணம்

நீண்ட நெடும் தண்டவாளங்கள்
நினைவுகளை சுமந்து
நிற்கிற இரயில் வண்டிகள் 

பயணங்கள் புதியதில்லை பாரங்கள் புதிது 
கண்திறந்து வெளியே மனது
பிரியா விடைதரும் உறவுகள் கூட்டம்
இருகைகளின் ஆட்டம் மரங்களின் ஓட்டம்

உள்ளூரில் கொடிகட்ட தெரியாதவர் 
அமெரிக்க அரசியலை அலசும் அவலம் 
அலைபேசியில் அளாவும் பயணிகள் 

வாங்கிய புத்தகத்தின் வாசித்த வரிகள் 
கண்களில் மட்டும் பதிந்து 
மனதில்  உதிர்ந்து போகின்ற மாயம் 

கண்மூடி உள்ளே பயணிக்கையில் 
அடுத்து இருப்வரையும் எதிர் இருப்வரையும் மறந்து 
நினைவுகள் இரயிலை விட வேகமாய்  பினோக்கி 

என் காதல்  தண்டவாளமாக 
உன்  இதயம் இரயிலாக
பதிவுகள் பயணமாக ஒரு பயணம்

சிறுவயதில் பயணித்த முதல் பயணத்தின் உற்சாகம்
உன்னுடன் கைகோர்த்து உடல் உரசி
உன்னுடன் பயணித்தபோது உணர்ந்தேனே

சாய்ந்து கிடக்கும் என் தேகம்

உன் கை பிடித்து தாளமிடும் விரல்கள்
உணர்வு ஊற்றாய் மனங்கள்

மன ஓட்டதோடு கண்விழிக்கையில்
விழி முன்னே மீண்டும்
அரசியல் அலைபேசி உரையாடல்கள்

மீண்டும் நான் மட்டும்
உன் நினைவுகளுடன் நீ இல்லாமல்
ஒரு இரயில் பயணம்

ஏனிந்த மௌனம்

என்னை காத்திருப்பில் வைத்து
உன்னை காத்துக்கொள்ள
பாதுகாப்பாய் உள்ளே வைத்து
சாவியையும் உன்னுள் வைத்தாய்

காத்திருக்க காரணம் சொன்ன நீ
நீக்கிவிட ஏனிந்த தாமதம் கண்ணே
நீங்கி இருந்தாலும் நீங்காமல் எப்போதும்

உன்னை சுற்றி நிற்க்குமே என்மனது
உனக்காய் காத்திருந்து உறங்கிப்போன
அலைபேசியும் அடங்கிவிட்டது

எனியும் ஏனிந்த மௌனம்
என் சொல்வாய் காரணம்

காதல் அன்றும் இன்றும்

அன்று

பூ போன்ற பாவை  உன்னை 
பூவாக மேனி சூட 
பூஜை வரை  காத்திருந்து 
பூரணமாய் என்னுள் சேர்த்தேன் 

மென்மையான மலர் உன்னை 
மெய்யான உணர்வு கொண்டு 
மெய் உடல் தீண்டி சிலிர்த்து 
மெல்ல உன்னை அரவணைக்க 

இதழ்களில்  இதழ் சேர்த்து 
இனிமையான மதுரம் அருந்தி 
இன்புற்று காதல்கொண்டு 
இடைவெளி இல்லாமல் தனித்து இருக்க 

ஒருமுறை தான் வாழ்வினில் வரும் 
ஒருமித்த காதலது நினைவுகளில் நீங்காது நிற்கும் 
ஒரு பொழுதும் அழியாத அனுபவங்களுடன் 
ஓர்மைகளாய் பருவத்தின் பதிவுதனை கோலமிடும்  

இன்று

 

இயந்திர வாழ்கையில் 
இயங்குதல் மட்டுமே காதலாய் 
மனதொத்த காதல் நீங்கி 
உடல் சேரும் அவல காதல் 

காதல் என்னும் போர்வையினில் 
காமம் மட்டுமே இலக்கணமாய் 
கனவுகளில் கூட காசுதனை 
கணக்கு போடும் காதல் இது 

உணர்வுகளில் கூட உணர்ச்சியற்று 
மனமில்லாத மனித  எந்திரந்களாய் 
மலர் விட்டு மலர் தாவும் 
மானிட பட்சிகளாய் காதல் இன்று 

அர்பணிப்பு இல்லாமல் 
அவயங்களில் மட்டும் 
அலையாடும் காதலினால் 
நினைவுகள் கூட நிரந்தரம் இல்லை   



நான் அவன் இல்லை

கால்மேல் காலிட்டு

கைகளில் காபி ஏந்தி

ஈர தலை கோதி

அருகருகே அமர்ந்து

குளிரும் காலை பொழுது

கைகளை கோர்த்துக்கொண்டு

கண்களால் மோதிக்கொண்டு

அதரங்களில் அர்த்த புனகையோடு 

தினம் தினம் உன் இதழ்

நனைத்து உன்னுள் புகுந்து

உன் நாடி நரம்பெல்லாம்

ஓடியாடி உன்னை பரவச படுத்தி

அது  நான் என  நினைத்தேன் 

என் அருகில் உன் கைகளில் கவனமே

செய்யபடாமல் சுவையான காபி

முத்த நீரூற்றில் உன் இதழ்களில்

எத்தனை வடிவங்கள் தான் உனக்கு

நிலத்தினில் மரமாக

மரத்தினில் இலையாக

இலை மறைவில் பூக்களாக

பூவினுள் வண்டாக

என்மனதை குடைகிறாய்

தண்ணீரில் நீரோட்டமாக 

நீரோட்டத்தில் சிப்பியாக 

சிப்பினுள் முத்தாக 

முத்தினுள் ஒளியாக 

என் கண்களில் நிற்கிறாய்   

நெருப்பினுள் தணலாக

தணலே தேகமாக

தேகமே ஸ்பரிசமாக

ஸ்பரிசமே தீண்டலாக

உடலையே வேள்வியாக்குகிறாய்

ஆகாயமே மனமாக

மனதினுள்  அன்பாக

அன்பினுள் கருணையாக

கருணையே நெஞ்சமாக

என் இதயத்தை ஆள்கிறாய்

காற்றே நீயாக

நீயே என் மூச்சாக

மூச்சே எண்ணங்களாக

எண்ணங்களே கவிதையாக

என் சிந்தை எல்லாம்  நிற்கிறாய் 

மண(ன)ம் வீசும் மழை

கட்டளைக்கு பணியாத நிலத்தை

கார்மேகம் கொண்டு புரட்டிபோடுகிறது

ஆற்றோரத் தோப்பிலே ஆவரமாய் ஓலமிடும்

காற்றின் துணைகொண்டு வீழ்த்தும் மரங்கள்

வீழும் மரங்களில் ஒடியலையும் சிறு எறும்புக்கூட்டம்

தண்ணீரின் ஓட்டம் கரைகடந்து சேற்றுவெள்ளம் 

சேற்று வெள்ளத்தில் நடனமிடும்

சின்னம் சிறு சிறார்கள் கூட்டம்

அங்குமிங்குமாய் பாம்புகளின் ஓட்டம்

வெள்ளத்தின் ஓட்டத்தோடு சிறுவர்களின் சாட்டம்

மொத்தத்தில் மழை நிலங்களை மட்டுமில்லாது 

மனங்களையும் குளிர்வித்து செல்கிறது